نی نی به به

قبلا لیلی مامان آراز زحمت کشیده بود و مفصل راجع به تخم مرغ و خواصش (1 و 2) نوشته بود. توی این پست من می خواستم سه تا مدل غذا یا میان وعده ی تخم مرغی که معمولا برای دخترم تهیه می کنم رو بنویسم شاید به مذاق یه نی نی دیگه که خیلی اهل این توپ مقوی نیست خوش بیاد.

1. سالاد تخم مرغ: یکی از مواد معجزه گر در عرصه ی خوراکی ها برای دختر من سالاده و البته بیشتر خیار و خیارشور و سس سالاد. برای همین منظور وقتی صبحانه یا عصرونه و یا حتی بخشی از وعده ی اصلی براش نیمرو درست می کنم و می دونم که به همون صورت اولیه نمی خوره نیمروی ساده رو با قاشق به تکه های کوچیک تر تقسیم می کنم و با کمی خیارشور ریز شده یا سالاد مخصوص خودش مخلوط می کنم. سالادی که سارای هفده ماهه ی من می پسنده شامل خیار ریزشده، گوجه ی خیلی ریزتر شده، نمک و آبغوره و روغن زیتون و کمی نعناع خشکه. الحق که این میان وعده ی سریع خیلی وقتها به من کمک می کنه و ما رو از یک شمک کوچولوی گرسنه و بی صبر نجات میده.

2. کوکوی برنج: ته دیگ های زعفرونی از اون خوشمزه های محبوب و ساده است که کمتر کسی می تونه ازش بگذره. کافیه که کمی برنج کته از غذای ظهر نی نی ها اضافه اومده باشه. میشه با یه زرده ی تخم مرغ (یا حتی کل تخم مرغ در صورت دلخواه)، کمی زعفرون آب کرده، یه قاشق کوچولو ماست سفت یا حتی خامه و یه پر نمک به همراه همون برنج یه مایه درست کرد ومایه ی مورد نظر رو مثل کوکو پخت. بهتره در مرحله ی اول در ماهیتابه رو بگذارید و اگر به مرحله ی برگردوندن کوکو رسید که معمولا من نیازی بهش نمی بینم در مرحله ی دوم در رو بردارید تا کوکوی سفت و برشته تری به دست بیاد. اگر از کل تخم مرغ استفاده بشه معمولا این ته چین، ته دیگ، کوکو یا هرچیزی که اسمش رو میگذارید کمی شکننده میشه. با تغییر دادن جزیی مواد اولیه یا انتخاب ظرف کوچیک که باعث کلفت شدن کوکو میشه هم ممکنه این اتفاق بیفته که از نظر من زیاد مهم نیست چون دخترم با همون تکه های کوچیک که می تونه با دست برداره هم حسابی مشغول میشه.

3. نون تخم مرغی: یه غذای خوشمزه و سریع که من برای خودمون تهیه می کنم یه نوع املت مدرنه! یعنی تخم مرغ ها به صورت یه لایه ی نازک شبیه نون لواش پخته میشند و مایع گوجه و سبزیجات جداگانه بینش قرار میگیره. برای دخترم هم همین املت رو تهیه می کنم. منتها قبل از یکسالگی این املت برای اون فقط قسمت تخم مرغی (زرده) رو داشت و حالا کم کم سبزیجات بهش اضافه و با ذایقه ی خانوم چک میشه. این غذا هم خیلی ساده است. یک تخم مرغ یا زرده ی تنها در صورتی که نی نی کوچکتر از یکسال داره، یک قاشق آرد سبوس دار، یک قاشق کوچولو ماست چکیده یا خامه یا حتی شیرپرچرب، کمی زعفران آب کرده و کمی هم نمک. این مواد رو خوب هم می زنیم و توی روغن مناسب کمی سرخ می کنیم (من از روغن هسته ی انگور که برخلاف کره و روغن زیتون در برابر حرارت مقاومه استفاده می کنم اما اونقدر این غذا سریع می پزه که فکر می کنم از اونها هم بشه استفاده کرد). من معمولا یکطرفش رو می پزم اما اگر دوست داشته باشید می تونید این کوکو یا نون سرخی رو برگردونید. اگر از ظرف نسبتا بزرگی برای سرخ کردن استفاده کرده باشید معمولا یه لایه ی نازک به دست میاد که راحت توی ظرف سر می خوره. اگر کوچولوی شما مایل باشه می تونید یک مایع دلخواه از سبزیجاتی مثل گوجه فرنگی، پیاز، فلفل دلمه ای و...درست کنید و بین این لایه ی نازک که شبیه نون لواش هست بریزید و بپیچید تا خوشگل تر و خوشمزه تر بشه.

نوش جان!

* آی مامان های تنبل! کجایید؟ پس چرا از به به هاتون برای ما نمی نویسید؟ عضو نیستید؟ خوب یه کامنت کوچیک بگذارید یا یه ایمیل به ما بزنید تا عضو بشید! فقط یکی دوتا پست آماده دارید؟ خوب همون رو برامون ایمیل کنید تا به اسم خودتون منتشر بشه. زود باشید! ما منتظریم!

مواد لازم:

نشاسته: به میزان دلخواه (مثلا 1 پیمانه)

آب یا شیر: هشت برابر میزان نشاسته ( که اگر 1 پیمانه نشاسته باشد میشود 8 پیمانه)

شکر:  دو برابر میزان نشاسته (می شود 2 پیمانه)

گلاب: یک چهارم تا یک دوم میزان نشاسته (می شود 4/1 تا 2/1 پیمانه)

رنگ: با سلیقه ی خود می توانید از زعفران و یا رنگ مصنوعی دلخواه برای رنگین کردنش استفاده کنید که ترجیحا از مواد طبیعی تر و در دسترس مثل شربت آلبالو و... استفاده بشود بهتر است. توصیه می کنم اگر از شیر به عنوان مایع استفاده می کنید مراقب به هم آمدن و تناسب ماده ی رنگی ترکیبی با شیر باشید مثلا شاید استفاده از آب پرتقال باعث بریدن شیر بشود (راستش هنوز امتحان نکرده ام) و بهتر باشد از ماده ی مناسب تری مثل همان زعفران استفاده کرد.

طرز تهیه: خیلی ساده است. اگر از پودر نشاسته استفاده می کنید که هیچ ولی اگر دانه ی نشاسته مصرف می کنید باید یکی دو ساعتی آن را در آب سرد بخیسانید تا در آب حل بشود و اگر احیانا نشاسته ی باز خریده اید یکی دوبار آب رویش را خالی کنید. بعد کل مواد را در یک قابلمه ی مناسب ریخته و روی شعله ی متوسط قرار دهید و مرتب مواد را به هم بزنید چون یک لحظه غفلت باعث می شود که نشاسته به ته ظرف شما ببندد. هم زدن را تا یکی دو دقیقه بعد از به جوش آمدن مخلوط داخل قابلمه ادامه دهید و تمام! می توانید شعله را خاموش کنید و مواد را سریع به داخل کاسه ها و ظرف های کوچک تر بریزید و داخل یخچال بگذارید. چند ساعت بعد یک دسر خیلی خوشمزه آنجا انتظار شما را می کشد. می توانید برای تزیین از خلال یا پودر مغز پسته و بادام و فندق استفاده کنید. حتی شاید بشود تکه های میوه یا کمپوت یا مربا هم داخل این دسر استفاده کرد که بسته به ذایقه و سلیقه خود می توانید این جزییات را تغییر بدهید. در ضمن غلظت به دست آمده با کم و زیاد کردن آب اولیه قابل تنظیم است. من با کم کردن میزان آب یک دسر نسبتا سفت به دست آوردم که بیشتر شبیه باقلوای یزدی بود وخوبیش هم این بود که دخترکم می توانست بگیرد دستش و خودش بخورد. دیگراینکه هر میزان آب یا شیر استفاده کنید تقریبا همان میزان دسر خواهید داشت.. پس برای به دست آوردن میزان دسر دلخواه فقط تناسب مواد را به خاطر داشته باشید و مقدار نشاسته را کم و زیاد کنید.

راستش را بخواهید سن شروع این میان وعده ی خوش طعم را نمی دانم ولی به گمانم استفاده از نشاسته ی برنج (که معمولا در ایران استفاده می شود وانواع دیگری مثل نشاسته ی ذرت و... را من هنوز اینجا ندیده ام) منعی برای بچه ها که غذا را با فرنی (آرد برنج) شروع می کنند نداشته باشد. اگر کسی اطلاعاتی در دست دارد ممنون می شوم. در مورد استفاده از شیر در این دسر هم میدانید که سن مصرف شیر گاو برای نی نی ها از یکسالگیست.

نوش جان کوچولوها!

*

نمیدانم کسی تا پایان سال پستی اینجا قرار خواهد داد یا خیر. به هرحال به عنوان مدیریت این وبلاگ گروهی که با نوشته ی همه مادرهای خوب رونق گرفته پیشاپیش سال نو را به همه خوانندگان "نی نی به به" تبریک می گویم. از زحمات تمام مادرهایی که در طی سال گذشته با وجود مشغله ی مادری برایمان وقت گذاشتند و ما را در تجربیات خود شریک کردند تشکر می کنم و سال خوبی را برای همه ی کوچولوها آرزومندم.

تجربه به مهد کودک رفتن دخترکم در ژاپن با اینکه خیلی کوتاه بود اما برای من پر بود از نکات آموزنده. از نکات ایمنی در نظر کرفته شده برای بچه ها تا نوع برخورد مربی ها. امروز میخوام نکات تغذیه ای مخصوص بچه ها به همراه تجربیات خودم در این یک سال رو اینجا ثبت کنم.

1. توی اون سیستم بچه ها از 3-4 ماهگی خوردن نوشیدنی های سالم مثل آبمیوه های خالص یا نوع خاصی از چای که دقیقا نمیدونم اسمش چیه اما توی ژاپن و چین خیلی رایجه رو شروع می کردند. مقدار نوشیدنی خیلی کم بود اما حتما به عنوان یه میان وعده به خصوص توی تابستون به بچه ها داده می شد.

2. غذای جامد از سن 5 ماهگی شروع می شد. شروع با برنج و سبزیجات بود که هر روز یک سبزی رو امتحان می کردیم و روز بعد یه سبزی تازه رو به سبد غذایی کودک اضافه می کردیم. برنج عضو ثابت غذای همه بچه ها بود و توی همه وعده ها به همراه یه خوراک سبزی یا پروتیینی سرو می شد. برنج اوای کار حسابی پخته می شد تا شبیه شله زرد کاملا له بشه. از هیچ طعم دهنده دیگه ای استفاده نمی شد. همینطور از آرد برنج به جای برنج استفاده نمی شد. به تدریج ار میزان له شدگی برنج کم می شد تا اینکه بعد از دو ماه میشد گفت که دیگه به جای حالت شله زرد پلو کوچولو ها مثل یه کته ی شفته شده بود. (البته خود برنج ژاپنی خاصیت چسبندگی داره)

سبزیجات فقط چند هفته اول حالت میکس شده داشت. کم کم به جای میکس با هویج و سیب زمینی و ... های رنده شده جایگزین می شد. باز هم به تدریج از سبزیجات خرد شده استفاده می شد، حتی گوشت مرغ و ماهی به صورت قطعه های ریز سرو می شد و من تعجب می کردم که بچه ها واقعا توانایی جویدن و هضم اون تیکه ها رو دارند و همین پیشرفت تدریجی باعث می شد که بچه های یکساله راحت یک تکه گوشت یا یک حبه انگور یا یک گوجه مینیاتوری رو می گرفتند دستشون و با همون چند تا دندون کوچولو گاز می زدند و می خوردند. حتی بازی کردن با یک قاشق سالاد گوجه و خیار خیلی ریز شده برای سارای هفت ماهه من خیلی هم سرگرم کننده بود و چند دقیقه توی دهانش باهاش ور می رفت.

3. غذا که همیشه شامل یک پیاله برنج (به همون روش بالا)، یک پیاله خوراک سبزی جات یا پروتئین (که همیشه خدا یه ترکیب جدید بود) حتما یک لیوان با کمی چای همراه داشت و از همون اول سعی می شد که نوشیدنی با لیوان به بچه داده بشه. البته اصرار زیادی نبود فقط به صورت تمرین نوشیدن با لیوان انجام می شد که نتیجه بخش هم بود و بچه های بزرگتر راحت خودشون لیوانشون رو سر می کشیدند و تشویق می شدند.

4. نکته ی دیگه مهد کودک (و احتمالا تمام مهدها) این بود که هر روز راس یک ساعت مشخص و حتی در یک مکان مشخص به بچه ها غذا داده می شد. حتی صندلی های بچه ها مخصوص خودشون بود و همینطور که بزرگتر می شدند صندلی هاشون بزرگونه تر می شد. این انضباط اوایل به نظرم خیلی سخت گیرانه میومد اما متوجه شدم که همین نظم برای آرامش بچه و مادر لازمه. بچه ها خیلی خوب به این روال عادت می کنند (حداقل بچه هایی که من دیدم) و می دونند که کی و کجا وقت غذا خوردنه. حول و حوش یه ساعتی گرسنه میشند و یاد میگیرند که روی صندلی خودشون یا یک جای مشخص باید غذا بخورند. صد البته با بچه های کوچیک باید صبور و انعطاف پذیر بود. یک وقتهایی بچه ها از اینکه بغل مامانشون غذا بخورند کیف می کنند (مثلا وقتی مریض یا بیقرارند) اما اینکه کل کار یه نظمی داشته باشه زحمت مادر هم به مرور کم میشه.

5. عصرونه بچه های بالای یکسال شیر پاستوریزه به همراه یه خوراکی بود. بچه ها با نی شیر می خورند و اون موقع من تعجب می کردم اما وقتی به دختر نه ماهه ام لیوان نی دارش رو دادم متوجه شدم که واقعا بچه ها  با کمی بازی با نی متوجه می شند که چطور ازش استفاده کنند و این یه فرصت برای عادت دادنشون برای استفاده نکردن از شیشه و سینه است. همینطور عشق به نی بازی باعث میشه که برای نوشیدن تشویق بشند.

6. نکته های ریز دیگه ای هم هست. مثل اینکه همیشه مربی ها صبور بودند. هر لقمه ی غذا که به دست می گرفتند به بچه می گفتند که چیه. مثلا می گفتند یه کم برنجه. یا یه کمی ماهی بخور. جایی میخوندم که این کار یه راهیه برای آموزش سریعتر زبان. یا وقتی بچه ای چیزی رو نمی خورد رها نمی کردند فقط آروم با چیزی قاطیش می کردند و هی بهش پیشنهاد می دادند. می گفتند کم  کم به طعمیش عادت می کنه. وقتی ریخت و پاش می شد با اینکه مسئول نظافت خود مربی ها بودند اما همچنان خندون و آروم می گفتند ا این ریخت! باید تمیزش کنیم. که خود این بازم نشون می داد هدفمند برخورد می کنند و ...

7. نکته ی دیگه ای که دیگه تجربه شخصی منه اینه که وقتی به بچه غذا میدید (منظورم بچه های خیلی کوچیکه دیگه) حتما یک قاشق یا حتی قاشق و چنگال در اختیارش قرار بدید و از همون ابتدایی که می تونه قاشق رو به دست بگیره این فرصت رو در اختیارش بگذارید که با کمی غذا ور بره. مقدار غذا کم باشه تا خیلی تبدیل به بازی و ریخت و پاش نشه. بگذارید با همون مقدار غذا و قاشق و انگشتاش بازی کنه و سعی کنه و یاد بگیره. البته یک زیر انداز مخصوص براش در نظر بگیرید که ترجیحا سفره ای باشه تا نرمه های برنج و تکه های گوشت و لکه های ماست و اینها سریعتر ازش پاک بشه و با اینحال فاتحه ی دور و بر رو بخونید اما من نتیجه ی این میدون دادن رو در اطرافیانم دیدم. بچه ی که سه چهار سالش شده و هنوز مامانش لقمه توی دهانش میگذاره و بچه ی دوساله ای که بامهارت قاشق و چنگال رو میگیره و تمییز غذا میخوره! مطمئنا نمی تونم بگم تنها علتش اما یک سهم عمده اش به دلیل همین اجازه ی یادگیری به بچه دادن بوده که در زمانی که خودش علاقه مند بوده و دوست داشته غذا بخوره این امکان براش فراهم بوده که یاد بگیره. البته اگر بچه ی یکساله داشته باشید متوجه میشید که اونقدر میل به استقلالش زیاده که لقمه های کج و کوله ی خودش رو که با هزار زحمت راهی دهانش می کنه و نصفش وسط راه میریزه رو به یک قاشق غذای آماده شما ترجیح میده اما همین که بهش اجازه بازی بدید خودتون هم فرصت این رو خواهید داشت که اون وسطها یک چیزهایی وارد دهانش بکنید!

8. با اینکه طولانی شد اما دلم نیومد که نگم. وجود تنوع و سلیقه یک عامل مهمه دیگه ی هست که به نظرم توی همه سنین می تونه اشتها رو تحریک کنه. حتما یک پست راجع به تزییناتی که مامانهای ژاپنی با حوصله تمام انجام میدادند و آذوقه های کوچولوشون رو مثل یک کاردستی درست می کردند می نویسم. نکته ای دیگه ی که من توی سایتهای غذای کودک ژاپنی متوجه شدم این بود که علاوه بر ترکیبات خاصی که فرهنگ ژاپنی داره این سایتها سعی می کنند که محدودیت خاصی توی ترکیب کردن سبزیجات و درست کردن غذاهای جدید نداشته باشند. مثال ساده ای میزنم. مثلا بچه ی آب پرتقال دوست نداره با آب هویج میشه مخلوطش کرد. بچه ی شیر دوست نداره با آب سیب میشه قاطیش کرد و... خلاصه در مورد تمام مواد غذایی میشه دست به ابتکار زد و شانس رو امتحان کرد. البته می دونم که چه طاقت فرساست وقتی با ذوق یه غذا درست می کنیم و اون وقت حضرات اعلا همون اولین لقمه رو میدند بیرون. اما خوب این ها هم شیرینی مادریه دیگه. ببخشید اگر سرتون رو درد آوردم. امیدوارم که مفید بوده باشه.

ماش: ۲ قاشق غذاخوری

برنج: ۲ قاشق غذاخوری

شلغم: یک عدد کوچک

یک نیمه پیاز کوچک

یک تکه ماهیچه یا قلم

جعفری خرد شده: به مقدار لازم

طرز تهیه:

نكته حساس در تهيه آش ماش گرفتن پوست آن است كه با كمى دقت بآسانى آماده ميشود. ابتدا ماش را با چند مقداری آب در ظرف مناسبى می خیسانیم و بعد از مدتی آب آن را خالی کرده و مجدد آب میريزيم و روى حرارت ملايم ميگذاريم تا ماشها بپزند و مرتب بهم ميزنيم تا پوست ماش جدا شود و روى ظرف بيايد و با كفگير آنرا ميگيريم و گاهى كمي آب سرد در آن ميريزيم كه پوستهاى ماش بهتر جدا شوند طريقه ديگر گرفتن پوست ماش بدين قرار است كه بعد از خیساندن ماش آن را ميپزيم و از آبكش رد ميكنيم سوراخهاى آبكش بايد بحدي باشد كه مغز ماش از آن رد شود ولى پوست ماش در آبكش باقى بماند.

بعد برنج را تميز ميكنيم ميشوئيم و با پياز رنده شده و یک تکه ماهیچه یا استخوان قلم داخل ظرف ميريزيم که در صورت تمایل کمی زردچوبه یا زعفران هم به آن می زنیم. گوشت یا قلم كه خوب پخته شد شلغم را داخل ظرف ميريزيم حرارت بايد كاملا ملايم باشد و آش را گاهى بايد بهم زد تا تمام مواد پخته شود٫ در انتها جعفری تميز كرده و خرد شده را به آن اضافه می کنیم و بعد با چاشنی دلخواه سرو می کنیم.

*با استفاده از کمی نعناع داغ و پياز داغ می توانید خودتان هم از این آش میل کنید.

**در صورت عدم تمایل به استفاده از شلغم می توانید آن را حذف کنید. اگر به دلیل بوی شلغم مایل به استفاده نیستید بوی آن در ترکیب با مواد تا حدودی زیادی -نه کاملا- از بین می رود.

***با الهام از اینجا:http://www.hasht.com/services/cooking/

ما وقتی بچه بودیم عصرها که گرسنگی ه بعد از ظهرها رو خدمت مامانمون میبردیم یکی از چیزهایی که می تونست زود تند سریع به داد دل ما برسه یک غذای ترکی بود به نام "آدوغ پزا" یا خوراک دوغ. حالا هم من گهگاه با اضافه کردن یک سری چیزهای طعم دهنده که جداگونه می نویسمشون به عنوان یه شام سبک می پزمش:

مواد لازم به ازای هر نفر:

تخم مرغ: ۱ عدد

ماست:   ۱ لیوان

آب:         ۱ تا ۲ لیوان بسته به غلظت ماست

نان:        هرقدر که میل دارید

مواد برای طعم دادن در صورت نیاز:

پیاز داغ:    ۱ قاشق غذاخوری

نعناع داغ:  ۱ قاشق مربا خوری

و کمی هم نمک

طرز تهیه:

تخم مرغ و ماست رو با همزن یا چنگال خوب می زنیم که یکنواخت کردن مایع خیلی مهمه. بعد آب رو به مایع غلیظی که به دست اومده اضافه می کنیم و باز هم برای یکدست شدن مایع کمی هم می زنیم. مایعی که شبیه یک دوغ غلیظ هست رو روی گاز با شعله ملایم می گذاریم و مرتب هم می زنیم. اگر مرتب هم نزنید تخم مرغ به صورت دلمه دلمه می پزه و اصلا طعم و شکل خوبی به دست نمیاد یا اگر شعله زیاد باشه مایعتون سرمیره. این همزدن رو تا زمانی که مایع به جوش بیاد ادامه میدیم. اگر غذا رو برای بچه هایی که می تونند از طعم دهنده هایی که گفتم استفاده کنند و یا خودتون تهیه می کنید آخرهای کار نمک و پیاز داغ و نعناع رو هم اضافه کنید. (مامان من گهگاه که فرصتش زیادتر بود و ما مهلت میدادیم یک قاشق برنج هم به این مواد اضافه می کرد)

غلظت مواد در آخر باید مثل غلظت کشک باشه و آب تا حدی تبخیر شده باشه.

این غذا به همراه نون سرو میشه (مثل آبگوشت) اما میتونید کمی نون تست رو به تکه های مربعی کوچیک تقسیم کنید و با تست کردنش و چیدنش روی غذا تزیینش کنید.

فکر می کنم با توجه به اینکه از تخم مرغ کامل استفاده می کنیم این غذا برای بچه های بزرگتر از یک سال مناسب باشه. طعم تخم مرغ توی این غذا تقریبا گم میشه و ازین خوراک میشه به عنوان یه غذای پروتئینیه سرشار از کلسیم استفاده کرد.

نوش جون!

*تصویر از همین خوراکه که برای یک مهمانی پخته شده نه برای فسقلیمون.

*کلمه فست قورت کپی رایت همسر خانم شین ه.

یکی از مواردی که خیلی برای من سوال میشه اینه که خوب امروز صبحانه چی درست کنم که با روزهای قبل فرق داشته باشه؟! تنوعی که در مورد برنامه ی غذایی ناهار و یا شام هست در مورد صبحانه نیست هرچند ممکنه برای بچه ها فرق زیادی نداشته باشه. نان و میوه صبحانه یکی از مواردیه که خیلی به درد صبحانه ها میخوره. از اونجایی که اینجا من چیزی به اسم سرلاک گندم نیافتم و هرچی گشتم همه ی سرلاک ها محتویاتش مواد لازم برای نون پختن رو هم داشتند من هم تصمیم گرفتم از همون نون دستپخت خودمون به دخترکم (که الان شش ماه و نیم داره) بدم.

اینم دستور نان و سیب صبحانه:

مواد لازم:

نان به اندازه ه مکعب های کوچک ۳-۲ میلی متری: ۱۲ عدد

سیب به همون ابعاد: یک قاشق غذا خوری

طرز تهیه:

نان های ریز شده به علاوه سیب های ریز خرد شده رو به همراه کمی آب روی شعله ملایم میگذاریم تا حدی که سیب ها نرم بشند. بعد از خنک شدن می تونید نوش جان کنید. معمولا اگر آب اضافی هم داشته باشه نی نی ها دوست دارند و برای رفع عطششون گزینه مناسبیه:

این غذا رو توی منبعش برای بچه های ۷ ماه به بالا توصیه کرده و برای بچه های کوچک تر میشه همین غذا رو با سیب رنده شده و نون خیلی خرد شده تهیه کرد. برای تنوع از میوه های مختلف مثل هلو و گلابی و ... هم میشه استفاده کرد. البته باید توجه داشت که ممکنه قند موجود در میوه ها باعث سیر شدن نی نی بشه. فکر می کنم برای نی نی هایی که زیاد اهل غذا خوردن نیستند بهتره که این مورد در اولویت قرار نگیره.

پی نوشت ۱: به نظر شما این غذا توی چه دسته موضوعی (احتمالا جدید) می تونه قرار بگیره؟ دسته بندی موضوعی که تا به حال داشتیم به نظرتون چطوره؟ پیشنهادی ندارید؟

پی نوشت ۲: من پیشنهاد می کنم که پاسخ سوالهایی که در کامنت دونی مطرح میشه رو به عنوان پا نوشت در ادامه مطالب بیاریم یا هرطور که خود نویسنده صلاح میدونه نکات رو توی همون پست اضافه کنه که برای خوانندگان آینده هم مفید باشه چون معمولا کسی وارد کامنتدونی پستهای قدیمی نمیشه.